Op 21 april 2009 stond ik huilend op en ging ik ook weer
huilend naar bed. Ik kon niet meer stoppen met huilen. Later bleek deze dag ook
een ommekeer in mijn leven, maar ook een start van een hele moeilijke periode.
Het bleek dat ik was geveld door de ziekte “Burnout” Maar voordat de ziekte echt een naam voor me kreeg, beleefde ik een periode van totale passiviteit en heel veel huilen. Ik begreep er echt helemaal niets van. Doorgaans was ik altijd actief, vond alles leuk en interessant en was ook altijd vrolijk. Ik wist wel dat er de jaren hiervoor aardig wat dingen waren gebeurd op het werk en privĂ©, maar dat hat ik nooit gekoppeld aan mijn gemoedstoestand.
Hierna volgde een lang en leerzaam traject naar herstel. Op mijn werk was het een waar gevecht om erkenning dat ik ziek was. Dat gevecht is uiteindelijk uitgemond in ontslag nemen zonder recht op een uitkering.
Het vinden van een nieuwe baan was veel moeilijker dan ik dacht. Ik had de tijd tegen, de crisis was nu echt begonnen. Ik wist als ik thuis ging zitten, dat ik weer ziek zou worden. Via het vrijwilligerswerk ben ik bij PostNL terecht gekomen.
Van de week zat ik weer duidelijk in een dip. Huis verkocht, verhuisd naar een leuk appartementje, toch allemaal redenen om in een verschrikkelijke dip te komen. Ik begreep er weer niets van.
Het was tijdens m’n postronde dat een mevrouw mij aansprak wat er aan de hand was en dit voor mij de aanleiding was om de sluizen letterlijk en figuurlijk open te zetten en raadt eens…………..
Haar was precies het zelfde overkomen, ook een “burnout” , er volgde een reeks van herkenningen:
- je kan beter een gebroken been hebben dan komen mensen op ziekenbezoek
- niemand vraagt hoe het nu met je gaat
- je bent als de dood weer terug te vallen en dat gebeurt echt!
Het was heerlijk om met iemand te praten die hetzelfde had meegemaakt en nog steeds mee maakt en dat het helemaal niet vreemd is dat is nu even in een dip zit, ondanks alles. Dat je echt niet gek of labiel bent.
Het is gewoon zo’n klote ziekte die door velen niet wordt gezien of erkend, maar waar veel mensen aan lijden! Ik hoop toch dat ik eens weer overal zin in heb, ongebreidelde lol kan hebben en weer vol energie zal zitten! En..... vooral die dingen doen die ik heel graag wil!!!
Het bleek dat ik was geveld door de ziekte “Burnout” Maar voordat de ziekte echt een naam voor me kreeg, beleefde ik een periode van totale passiviteit en heel veel huilen. Ik begreep er echt helemaal niets van. Doorgaans was ik altijd actief, vond alles leuk en interessant en was ook altijd vrolijk. Ik wist wel dat er de jaren hiervoor aardig wat dingen waren gebeurd op het werk en privĂ©, maar dat hat ik nooit gekoppeld aan mijn gemoedstoestand.
Hierna volgde een lang en leerzaam traject naar herstel. Op mijn werk was het een waar gevecht om erkenning dat ik ziek was. Dat gevecht is uiteindelijk uitgemond in ontslag nemen zonder recht op een uitkering.
Het vinden van een nieuwe baan was veel moeilijker dan ik dacht. Ik had de tijd tegen, de crisis was nu echt begonnen. Ik wist als ik thuis ging zitten, dat ik weer ziek zou worden. Via het vrijwilligerswerk ben ik bij PostNL terecht gekomen.
Van de week zat ik weer duidelijk in een dip. Huis verkocht, verhuisd naar een leuk appartementje, toch allemaal redenen om in een verschrikkelijke dip te komen. Ik begreep er weer niets van.
Het was tijdens m’n postronde dat een mevrouw mij aansprak wat er aan de hand was en dit voor mij de aanleiding was om de sluizen letterlijk en figuurlijk open te zetten en raadt eens…………..
Haar was precies het zelfde overkomen, ook een “burnout” , er volgde een reeks van herkenningen:
- je kan beter een gebroken been hebben dan komen mensen op ziekenbezoek
- niemand vraagt hoe het nu met je gaat
- je bent als de dood weer terug te vallen en dat gebeurt echt!
Het was heerlijk om met iemand te praten die hetzelfde had meegemaakt en nog steeds mee maakt en dat het helemaal niet vreemd is dat is nu even in een dip zit, ondanks alles. Dat je echt niet gek of labiel bent.
Het is gewoon zo’n klote ziekte die door velen niet wordt gezien of erkend, maar waar veel mensen aan lijden! Ik hoop toch dat ik eens weer overal zin in heb, ongebreidelde lol kan hebben en weer vol energie zal zitten! En..... vooral die dingen doen die ik heel graag wil!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten