Bijzondere ontmoetingen

Er zijn mensen die hebben een stamkroeg of een restaurant waar ze vaak komen. Wij hebben door allerlei omstandigheden ons stambankje op het buitenhof.

Ook op dit stambankje leer je allerlei mensen kennen. Zoals Lia die hier wacht op een vriendin om samen de stad in te gaan, René die even uitrust van z’n fietstochtje door Den Haag, Carol die in Washington woont en Europa bezoekt en geniet van gorgeous The Haque. 

Zoals elke stamkroeg heeft elk stambankje zijn ook zijn stamgasten. Zo hebben we hier Martin ontmoet. 

Martin was vroeger docent, gelukkig getrouwd en een dochtertje. Velen van ons weten dat docent niet het meest makkelijke beroep is en dat heeft Martin ook ondervonden. Op een gegeven ogenblik werd Martin ziek en verloor hierdoor zijn werk. Martin nooit gewend om thuis te zitten werd depressief, kon geen nieuw werk meer vinden en vond een vriend die hem alle narigheid kon laten vergeten………. Alcohol. Na niet al te lange tijd hield hij meer van zijn nieuwe vriend dan van zijn vrouw en kind, die er dan ook voor kozen om zelf een nieuw leven op te bouwen. Hierna volgt de “beroemde” cirkel: Baan verliezen, alcohol, partner en kind weg, huur niet meer kunnen betalen, dan naar het nieuwe huis het bankje in het park o.i.d.  

Door het stambankje kwamen er natuurlijk nog meer gesprekken met Martin. Hoe moeilijk het was om aan geld te komen. Hoe hij nog steeds probeerde om uit dit soort leven te stappen, dat hij al 5 pogingen had gedaan om van de alcohol af te komen, maar die bleef als een onwelkome vriend in z’n nek hijgen. Hoe hij probeerde om aan werk te komen, maar dat hij op dit moment nooit aan een baan zou kunnen komen. 

Ach heb je een eurootje voor me vroeg Martin ineens. Ik heb honger en daar is de lasagne in de aanbieding. Door alle verhalen en onze eigen situatie ben ik anders gaan denken over het vragen om geld. Het is heel moeilijk om iemand om geld te vragen. Dus Martin hier heb je een eurootje en geniet van je lasagne!

Ik hoop dat er nog vele droge avonden komen, zodat we ons stambankje kunnen bezoeken met al zijn bijzondere bezoekers en daarna naar ons "dak boven ons hoofd" kunnen gaan ;-)

Spannend!!!

Eindelijk, eindelijk na een hele tijd buffelen, krijgen de plannen steeds meer vorm.

We hadden het droomhuis al 2x bezocht en bekeken. Eerst alleen met de verkopende makelaar en daarna met onze makelaar. Overigens was dat echt een hele leuke ervaring. Je zit tenslotte ongeveer 5 uur met elkaar in de auto en dan leer je wel veel van elkaar.

Het huis was de tweede keer nog steeds leuk, misschien wel leuker! We hadden al uitgezocht dat de provincie Limburg nog niet zo lang geleden een streep hadden getrokken door de mini-campings. Erg jammer nu Henry een baan had Maastricht, maar flexibel als we zijn………………we hadden nog een andere optie, nl. een Bed and Breakfast. Dit bleek gelukkig te passen binnen het bestemmingsplan van deze gemeente.

Alles zat wat dat betreft mee! Er moeten natuurlijk nog wel wat hobbels worden genomen, zoals met de prijs zakken, een bouwtechnische (goed) keuring. En wat heel belangrijk is, omdat het een Rijksmonument is met de dubbelbestemming beschermd dorpsgezicht, heb je voor veel verbouwingen vergunning nodig. Deze vergunning kan worden gestagneerd door de omringende bewoners als ze willen dwarsliggen. Oef, daar wil ik echt niet aan denken! Veel dingen kan je onderzoeken, maar dit is wat lastiger.

Volgens mij was de enige manier een gesprek aan te gaan met de naaste buren, maar hoe kom je daar toe. Ik weet niet eens hoe die mensen heten, alleen waar ze wonen. De eerste gedachte die bij ons op kwam om via de verkopende makelaar een afspraak met deze mensen te maken. Tot mijn grote verwondering raadde een aantal mensen ons dit af. De verkopende makelaar kon de buren beïnvloeden. Ik kon me daar niets bij voorstellen, maar dat komt omdat ik letterlijk iedereen vertrouw.

Uiteindelijk hebben we toch naar onze raadgevers geluisterd en het eerste vrije weekend ingepland. We waren best zenuwachtig. De tip van de bossen bloemen moest het ijs breken en het gezegde van iemand die ons vertelde dat Limburgers net mensen waren maakte het ook wat makkelijker.

Afgelopen zaterdag was het zover. De bossen bloemen lagen op de achterbank en het beloofde mooi weer te worden. We maakten van de nood en deugd en genoten van ons uitje. Nu maar hopen dat de mensen thuis zijn! Na ongeveer 3 uur rijden bleken de bloemen niet meer zo heel fris te zijn en ik wilde echt niet meet lege handen aan komen. Dus maar weer nieuwe gekocht in het plaatselijke bloemen/cadeauwinkeltje met theetuin. Haha, het valt op dat 2 mensen uit het westen 3 bosjes bloemen in de plaatselijke winkel kopen. Toen zij van ons hoorde waarvoor de bloemetjes waren bestemd, raakte ze helemaal opgewonden. We moesten de hele winkel komen bekijken en de theetuin, dat was haar parade paardje. Terecht want dat was een plaatje om te zien! Uiteindelijk liepen we met een blij gevoel naar ons eigenlijke doel, met de wetenschap dat het hele dorp de volgende dag zou weten dat er belangstelling was voor het mooie huis onderaan de berg!

Aangekomen bleek gelukkig geluid uit de openstaande garage te komen. Eén van de buren was thuis en we mochten ook binnen komen, daar bleek ook zijn vrouw aanwezig te zijn. Er volgde een geanimeerd gesprek over wie wij zijn en wat onze plannen waren en zij over hoe zij daar zijn komen wonen. Dat de eigenaar haar tante is, maar niet meer thuis kan wonen en dat haar oom al een tijdje geleden is overleden en hoe hij alles onderhield, dat is nog steeds duidelijk te zien. Vroeger woonden haar hele familie hier, maar mensen overleden of trokken weg. Nu woont alleen nog haar moeder er. Ook met haar hebben we kennis gemaakt. Ondertussen hebben ze van alles laten zien rondom en in de huizen. Na bijna 3 uur verlieten we opgetogen het huis met het idee, het gaat vast allemaal goed komen. Aan hen zal het in ieder geval niet liggen.

Wij zijn blij dat we, hoe spannend we het ook vonden, de stap hebben genomen om alvast met onze eventuele nieuwe buren kennis te maken en om te kijken hoe zij tegenover onze plannen stonden.