Houdt moed het komt echt weer goed!

Houdt moed het komt echt weer goed! 

Dit is een afgeleide uitspraak van mijn broertje. De zijne was:

Houdt moed het komt nooit meer goed.

Helaas is het voor hem uitgekomen……………

Aangezien ik iets anders in het leven sta moet het bovenste toch echt wel lukken.

Ik wil nl nog niet van een NEE horen, voordat ik alles heb geprobeerd. Ik heb niet voor niets m’n goed betaalde baan opgezegd.  

Gisteren belde een oud collega die ik op mijn afscheidsfeestje meer dan een jaar geleden voor het laatst had gesproken. Gaande weg ons gesprek kwam hij er mee, dat ik toch al een heleboel had bereikt, wat ik wilde bereiken. Weg bij het ministerie, huis verkocht, op weg naar m’n eigen bedrijfje en als dat is door post te bezorgen en in een klein appartementje op 1 hoog te wonen…………… Ja niemand heeft gezegd dat die beslissing makkelijk was. Het was wel heel bijzonder en fijn om de spiegel weer even voor m’n neus te krijgen. “H” bedankt en je hebt helemaal gelijk. Ik ben niet bij af, maar ik heb dit al bereikt!!

Ook nog bedankt voor het grote compliment, dat je grote bewondering voor me hebt dat ik de stap heb durven te nemen en m’n vaste baan de rug heb durven toe te keren. Ik kan dalijk in ieder geval zeggen dat ik het heb geprobeerd! 

Al stonden we anders in het leven, ook mijn broertje heeft de moed gehad om vaarwel te zeggen tegen de vaste normen in zijn korte leven! 

Dus Limburg, heus we komen er aan! Is het niet via de ene weg, dan nemen we de andere weg. Niemand kan zeggen dat we geen doorzetters zijn.

Bijzondere ontmoetingen

Er zijn mensen die hebben een stamkroeg of een restaurant waar ze vaak komen. Wij hebben door allerlei omstandigheden ons stambankje op het buitenhof.

Ook op dit stambankje leer je allerlei mensen kennen. Zoals Lia die hier wacht op een vriendin om samen de stad in te gaan, René die even uitrust van z’n fietstochtje door Den Haag, Carol die in Washington woont en Europa bezoekt en geniet van gorgeous The Haque. 

Zoals elke stamkroeg heeft elk stambankje zijn ook zijn stamgasten. Zo hebben we hier Martin ontmoet. 

Martin was vroeger docent, gelukkig getrouwd en een dochtertje. Velen van ons weten dat docent niet het meest makkelijke beroep is en dat heeft Martin ook ondervonden. Op een gegeven ogenblik werd Martin ziek en verloor hierdoor zijn werk. Martin nooit gewend om thuis te zitten werd depressief, kon geen nieuw werk meer vinden en vond een vriend die hem alle narigheid kon laten vergeten………. Alcohol. Na niet al te lange tijd hield hij meer van zijn nieuwe vriend dan van zijn vrouw en kind, die er dan ook voor kozen om zelf een nieuw leven op te bouwen. Hierna volgt de “beroemde” cirkel: Baan verliezen, alcohol, partner en kind weg, huur niet meer kunnen betalen, dan naar het nieuwe huis het bankje in het park o.i.d.  

Door het stambankje kwamen er natuurlijk nog meer gesprekken met Martin. Hoe moeilijk het was om aan geld te komen. Hoe hij nog steeds probeerde om uit dit soort leven te stappen, dat hij al 5 pogingen had gedaan om van de alcohol af te komen, maar die bleef als een onwelkome vriend in z’n nek hijgen. Hoe hij probeerde om aan werk te komen, maar dat hij op dit moment nooit aan een baan zou kunnen komen. 

Ach heb je een eurootje voor me vroeg Martin ineens. Ik heb honger en daar is de lasagne in de aanbieding. Door alle verhalen en onze eigen situatie ben ik anders gaan denken over het vragen om geld. Het is heel moeilijk om iemand om geld te vragen. Dus Martin hier heb je een eurootje en geniet van je lasagne!

Ik hoop dat er nog vele droge avonden komen, zodat we ons stambankje kunnen bezoeken met al zijn bijzondere bezoekers en daarna naar ons "dak boven ons hoofd" kunnen gaan ;-)

Spannend!!!

Eindelijk, eindelijk na een hele tijd buffelen, krijgen de plannen steeds meer vorm.

We hadden het droomhuis al 2x bezocht en bekeken. Eerst alleen met de verkopende makelaar en daarna met onze makelaar. Overigens was dat echt een hele leuke ervaring. Je zit tenslotte ongeveer 5 uur met elkaar in de auto en dan leer je wel veel van elkaar.

Het huis was de tweede keer nog steeds leuk, misschien wel leuker! We hadden al uitgezocht dat de provincie Limburg nog niet zo lang geleden een streep hadden getrokken door de mini-campings. Erg jammer nu Henry een baan had Maastricht, maar flexibel als we zijn………………we hadden nog een andere optie, nl. een Bed and Breakfast. Dit bleek gelukkig te passen binnen het bestemmingsplan van deze gemeente.

Alles zat wat dat betreft mee! Er moeten natuurlijk nog wel wat hobbels worden genomen, zoals met de prijs zakken, een bouwtechnische (goed) keuring. En wat heel belangrijk is, omdat het een Rijksmonument is met de dubbelbestemming beschermd dorpsgezicht, heb je voor veel verbouwingen vergunning nodig. Deze vergunning kan worden gestagneerd door de omringende bewoners als ze willen dwarsliggen. Oef, daar wil ik echt niet aan denken! Veel dingen kan je onderzoeken, maar dit is wat lastiger.

Volgens mij was de enige manier een gesprek aan te gaan met de naaste buren, maar hoe kom je daar toe. Ik weet niet eens hoe die mensen heten, alleen waar ze wonen. De eerste gedachte die bij ons op kwam om via de verkopende makelaar een afspraak met deze mensen te maken. Tot mijn grote verwondering raadde een aantal mensen ons dit af. De verkopende makelaar kon de buren beïnvloeden. Ik kon me daar niets bij voorstellen, maar dat komt omdat ik letterlijk iedereen vertrouw.

Uiteindelijk hebben we toch naar onze raadgevers geluisterd en het eerste vrije weekend ingepland. We waren best zenuwachtig. De tip van de bossen bloemen moest het ijs breken en het gezegde van iemand die ons vertelde dat Limburgers net mensen waren maakte het ook wat makkelijker.

Afgelopen zaterdag was het zover. De bossen bloemen lagen op de achterbank en het beloofde mooi weer te worden. We maakten van de nood en deugd en genoten van ons uitje. Nu maar hopen dat de mensen thuis zijn! Na ongeveer 3 uur rijden bleken de bloemen niet meer zo heel fris te zijn en ik wilde echt niet meet lege handen aan komen. Dus maar weer nieuwe gekocht in het plaatselijke bloemen/cadeauwinkeltje met theetuin. Haha, het valt op dat 2 mensen uit het westen 3 bosjes bloemen in de plaatselijke winkel kopen. Toen zij van ons hoorde waarvoor de bloemetjes waren bestemd, raakte ze helemaal opgewonden. We moesten de hele winkel komen bekijken en de theetuin, dat was haar parade paardje. Terecht want dat was een plaatje om te zien! Uiteindelijk liepen we met een blij gevoel naar ons eigenlijke doel, met de wetenschap dat het hele dorp de volgende dag zou weten dat er belangstelling was voor het mooie huis onderaan de berg!

Aangekomen bleek gelukkig geluid uit de openstaande garage te komen. Eén van de buren was thuis en we mochten ook binnen komen, daar bleek ook zijn vrouw aanwezig te zijn. Er volgde een geanimeerd gesprek over wie wij zijn en wat onze plannen waren en zij over hoe zij daar zijn komen wonen. Dat de eigenaar haar tante is, maar niet meer thuis kan wonen en dat haar oom al een tijdje geleden is overleden en hoe hij alles onderhield, dat is nog steeds duidelijk te zien. Vroeger woonden haar hele familie hier, maar mensen overleden of trokken weg. Nu woont alleen nog haar moeder er. Ook met haar hebben we kennis gemaakt. Ondertussen hebben ze van alles laten zien rondom en in de huizen. Na bijna 3 uur verlieten we opgetogen het huis met het idee, het gaat vast allemaal goed komen. Aan hen zal het in ieder geval niet liggen.

Wij zijn blij dat we, hoe spannend we het ook vonden, de stap hebben genomen om alvast met onze eventuele nieuwe buren kennis te maken en om te kijken hoe zij tegenover onze plannen stonden.

De zon begint te schijnen in de verte!

Er is een gezegde van de regen in de drup komen. Nou bij ons leek het wel van de regen in het noodweer komen.

1 mei was het huis verkocht met toch wel een grote restschuld, maar geloof me wij zijn daar echt niet de enige in. Maar wat gebeurt er met zo’n restschuld, ja heel logisch dat gaat over in een consumptief krediet en daar wordt een regeling over gemaakt. Dit stond in een brief van de DSB bij de notaris.

Een maand na de overdracht werden wij gebeld door een financieel adviseur van de DSB voor een afspraak om de restschuldregeling te bespreken. Wij vonden het al vreemd dat het zolang duurde, maar goed het ging gebeuren. De man kwam op maandagmorgen en heeft ons het een en ander uitgelegd. De regeling ging over 50 maanden en was berekend volgens de Nibud regels. Op zich geen slechte regeling, maar voorlopig waren we er dus nog niet vanaf en naast de huur die we nu betalen komen we toch op bijna het hypotheek bedrag wat we betaalden. 

De maand mei had voor ons extreem hoge kosten. De rente van de hypotheek moest gewoon nog worden betaald, de polissen die daarbij hoorden ook en daarbij kwam de huur en de borg. Wat was ik blij met het vakantiegeld. Nu moesten we ook nog naar Limburg om een huis te zoeken. Gelukkig kunnen we dat zo duur maken als we zelf willen en dat is ook nog gelukt. 

Nu blijkt dat tot de restschuldregeling in gaat, het consumptief krediet van de restschuld net zo hoog is als de hypotheek. Wij betalen de komende tijd dus de aflossing en rente van het consumptief krediet en de aflossing en de huur en dat is meer dan ons inkomen. Laat de DSB nu maar snel de restschuldregeling ingaan, zodat we wat lucht krijgen. 

Al dit gedoe zette ons wel aan het twijfelen of we ooit nog onze droom konden beginnen.  

Ik heb vorig jaar bij mijn ontslag wat geld meegekregen als pensioencompensatie die ik nu mis loop. Ik krijg nl geen uitkering. Als ik de restschuld nu met dat aflos, dan zijn we van alles af en dan hou ik nog een beetje over voor wat investeringen. Met dit idee gingen we naar een onafhankelijk adviseur en hij raadde ons aan deze weg te bewandelen! 

Met deze mededeling is het dus toch mogelijk om ons droomhuis te kopen dat wij zijn tegen gekomen op onze werkvakantie in mei en een Bed and Breakfast te beginnen of wel een Bed en Ontbijt J

Het is nog even op een houtje bijten, maar in de verte zie ik de zon weer schijnen …………

Weer een stapje verder

Vanmorgen afspraken gemaakt om 6 huizen te bekijken. Ik voelde me net zo'n secretaresse, afspraken inplannen. Zuid Limburg is niet echt groot, maar je moet wel opletten dat alles een beetje handig wordt ingepland.


Uiteindelijk is het gelukt! 23, 24 en 25 mei gaan we weer bezichtigen, sfeer proeven en ondertussen een klein beetje relaxen. We gaan lekker met Tralala, dat scheelt een hoop overnachtingsgeld en we hebben gelijk het idee dat we een mini-vakantie hebben :-) Kunnen we gelijk ook kijken hoe Tralala bij de huizen staat.

Tralala is gepakt, de informatie van de omgeving uitgeprint.

Weer een stap maken! We hebben er zin in!

(H)erkenning

Op 21 april 2009 stond ik huilend op en ging ik ook weer huilend naar bed. Ik kon niet meer stoppen met huilen. Later bleek deze dag ook een ommekeer in mijn leven, maar ook een start van een hele moeilijke periode.

Het bleek dat ik was geveld door de ziekte “Burnout” Maar voordat de ziekte echt een naam voor me kreeg, beleefde ik een periode van totale passiviteit en heel veel huilen. Ik begreep er echt helemaal niets van. Doorgaans was ik altijd actief, vond alles leuk en interessant en was ook altijd vrolijk. Ik wist wel dat er de jaren hiervoor aardig wat dingen waren gebeurd op het werk en privé, maar dat hat ik nooit gekoppeld aan mijn gemoedstoestand.

Hierna volgde een lang en leerzaam  traject naar herstel. Op mijn werk was het een waar gevecht om erkenning dat ik ziek was. Dat gevecht is uiteindelijk uitgemond in ontslag nemen zonder recht op een uitkering.

Het vinden van een nieuwe baan was veel moeilijker dan ik dacht. Ik had de tijd tegen, de crisis was nu echt begonnen. Ik wist als ik thuis ging zitten, dat ik weer ziek zou worden. Via het vrijwilligerswerk ben ik bij PostNL terecht gekomen.
Van de week zat ik weer duidelijk in een dip. Huis verkocht, verhuisd naar een leuk appartementje, toch allemaal redenen om in een verschrikkelijke dip te komen. Ik begreep er weer niets van.

Het was tijdens m’n postronde dat een mevrouw mij aansprak wat er aan de hand was en dit voor mij de aanleiding was om de sluizen letterlijk en figuurlijk open te zetten en raadt eens…………..
Haar was precies het zelfde overkomen, ook een “burnout” , er volgde een reeks van herkenningen:
- je kan beter een gebroken been hebben dan komen mensen op ziekenbezoek
- niemand vraagt hoe het nu met je gaat
- je bent als de dood weer terug te vallen en dat gebeurt echt!

Het was heerlijk om met iemand te praten die hetzelfde had meegemaakt en nog steeds mee maakt en dat het helemaal niet vreemd is dat is nu even in een dip zit, ondanks alles. Dat je echt niet gek of labiel bent.

Het is gewoon zo’n klote ziekte die door velen niet wordt gezien of erkend, maar waar veel mensen aan lijden! Ik hoop toch dat ik eens weer overal zin in heb, ongebreidelde lol kan hebben en weer vol energie zal zitten! En..... vooral die dingen doen die ik heel graag wil!!!

What are friends for…………

Wat dat betreft bof ik enorm! Ik heb een hele fijne groep vrienden. Zeker in deze, voor ons, hele moeilijke tijd is dat geweldig.

Je zal ze maar hebben:
Vrienden die je meenemen om huizen te bekijken en je met raad en daad bijstaan!
Vrienden die je lekkere muffins komen brengen.
Vrienden waar je samen mee naar concerten gaat.
Vrienden waar je mee kunt lachen en huilen.
Vrienden waar je feestjes mee viert.
Vrienden waar je heerlijk mee eet tot diep in de nacht.
Vrienden waar je lekker voor de deur mee kunt zitten onder het genot van een drankje.
Vrienden die je uitnodigen voor een weekendje.
Vrienden die vragen of je iets lekkers kan maken van een verdiende ossenhaas en pot honing.

Wat een eer en ik hoop dat ik ze waard ben!