We hadden het droomhuis al 2x bezocht en bekeken. Eerst
alleen met de verkopende makelaar en daarna met onze makelaar. Overigens was
dat echt een hele leuke ervaring. Je zit tenslotte ongeveer 5 uur met elkaar in
de auto en dan leer je wel veel van elkaar.
Het huis was de tweede keer nog steeds leuk, misschien
wel leuker! We hadden al uitgezocht dat de provincie Limburg nog niet zo lang
geleden een streep hadden getrokken door de mini-campings. Erg jammer nu Henry
een baan had Maastricht, maar flexibel als we zijn………………we hadden nog een
andere optie, nl. een Bed and Breakfast. Dit bleek gelukkig te passen binnen
het bestemmingsplan van deze gemeente.
Alles zat wat dat betreft mee! Er moeten natuurlijk nog
wel wat hobbels worden genomen, zoals met de prijs zakken, een bouwtechnische
(goed) keuring. En wat heel belangrijk is, omdat het een Rijksmonument is met
de dubbelbestemming beschermd dorpsgezicht, heb je voor veel verbouwingen
vergunning nodig. Deze vergunning kan worden gestagneerd door de omringende
bewoners als ze willen dwarsliggen. Oef, daar wil ik echt niet aan denken! Veel
dingen kan je onderzoeken, maar dit is wat lastiger.
Volgens mij was de enige manier een gesprek aan te gaan
met de naaste buren, maar hoe kom je daar toe. Ik weet niet eens hoe die mensen
heten, alleen waar ze wonen. De eerste gedachte die bij ons op kwam om via de
verkopende makelaar een afspraak met deze mensen te maken. Tot mijn grote
verwondering raadde een aantal mensen ons dit af. De verkopende makelaar kon de
buren beïnvloeden. Ik kon me daar niets bij voorstellen, maar dat komt omdat ik
letterlijk iedereen vertrouw.
Uiteindelijk hebben we toch naar onze raadgevers
geluisterd en het eerste vrije weekend ingepland. We waren best zenuwachtig. De
tip van de bossen bloemen moest het ijs breken en het gezegde van iemand die
ons vertelde dat Limburgers net mensen waren maakte het ook wat makkelijker.
Afgelopen zaterdag was het zover. De bossen bloemen lagen
op de achterbank en het beloofde mooi weer te worden. We maakten van de nood en
deugd en genoten van ons uitje. Nu maar hopen dat de mensen thuis zijn! Na ongeveer
3 uur rijden bleken de bloemen niet meer zo heel fris te zijn en ik wilde echt
niet meet lege handen aan komen. Dus maar weer nieuwe gekocht in het
plaatselijke bloemen/cadeauwinkeltje met theetuin. Haha, het valt op dat 2
mensen uit het westen 3 bosjes bloemen in de plaatselijke winkel kopen. Toen
zij van ons hoorde waarvoor de bloemetjes waren bestemd, raakte ze helemaal
opgewonden. We moesten de hele winkel komen bekijken en de theetuin, dat was
haar parade paardje. Terecht want dat was een plaatje om te zien! Uiteindelijk
liepen we met een blij gevoel naar ons eigenlijke doel, met de wetenschap dat
het hele dorp de volgende dag zou weten dat er belangstelling was voor het
mooie huis onderaan de berg!
Aangekomen bleek gelukkig geluid uit de openstaande
garage te komen. Eén van de buren was thuis en we mochten ook binnen komen,
daar bleek ook zijn vrouw aanwezig te zijn. Er volgde een geanimeerd gesprek
over wie wij zijn en wat onze plannen waren en zij over hoe zij daar zijn komen
wonen. Dat de eigenaar haar tante is, maar niet meer thuis kan wonen en dat
haar oom al een tijdje geleden is overleden en hoe hij alles onderhield, dat is
nog steeds duidelijk te zien. Vroeger woonden haar hele familie hier, maar mensen
overleden of trokken weg. Nu woont alleen nog haar moeder er. Ook met haar hebben
we kennis gemaakt. Ondertussen hebben ze van alles laten zien rondom en in de
huizen. Na bijna 3 uur verlieten we opgetogen het huis met het idee, het gaat
vast allemaal goed komen. Aan hen zal het in ieder geval niet liggen.
Wij zijn blij dat we, hoe spannend we het ook vonden, de
stap hebben genomen om alvast met onze eventuele nieuwe buren kennis te maken en
om te kijken hoe zij tegenover onze plannen stonden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten